ළමයි දෙන්නෙකුයි බිරිදයි එක්ක බොහොම අග හිඟකම් මැද්දේ අරපිරිමැස්මෙන් ජීවත්වුනු තාත්තා කෙනෙක් අවුරුදු පහලොවක් විතර කුලී ගෙවල්වල ඉදල ඉදල, අන්තිමේ කොහොමහරි තමන්ටම කියල ගෙයක් හදාගන්න ඕනි කියල තමන්ගේ සිහින මාලිගාව හදන්න මුල්ගල් තිබ්බ.
ආසාවට වැඩේ පටන් ගත්තට ඒක නිම කරන්නේ කොහොමද කිය හරි අදහසක් ඒ තාත්තට තිබුනේ නෑ. ඔන්න කාලයක් තිස්සේ සල්ලි ටිකක් එකතුකරගෙන ෆවුන්ඩේශන් එකෙන් කොටසක් හදනව. ආයෙත් කාලයක් බලාගෙන ඉදලා ඊලඟ කොටස. ආයෙත් කාලෙකට පස්සේ කාමර දෙකකට ගල් බඳිනව. වහලයට මොනවාහරි හෙවිල්ලාගෙන ඒ කාමර දෙකේ පදිංචි වෙනව, ගෙවල් කුලී.ගගෙවපු සල්ලි ටිකක් ඉතරු කරගෙන ගෙදර ඉදිරි.වැඩ ටිකක් කරගන්න බලාපොරොත්තුවෙන්.
මේ අතරට නොයෙක් ආකාරයේ ආපදා, විපත් සහ රෝග ව්යාධි. තාත්තගේ සිහින නිවස සෑදීමේ අරමුණ කොතෙක්ද කියනව නං මුළු පවුලම දැන් වැඩකරන්නේ ඒ හීනය වෙනුවෙන්. කොටින්ම පුංචි දරුවන් පවා බාල්දි වලට පස්, සිමෙන්ති පුරවාගෙන අදිනවා ගෙදර වැඩට.
ඔය විදිහට අවුරුදු විස්සක් විතර තිස්සේ හැදෙන මේ සිහින ගෙදර සම්පූර්ණයෙන් නිම කරන්න කලින් තාත්තා මිය යනව. නමුත් සිහිනය මිය යන්නේ නෑ. පවුලේ වැඩිමහල් දරුවා පෙරටු කරගෙන අනෙක් අය ඒ හීනය ඔස්සේ දිගටම යනව. අවසානයේ ඔවුන් එය සැබෑකර ගන්නව.
එතකොට ඒ පවුලේ ළමයින්ට සහ අම්මට කියලා ආවෙනික වූ සිහින නැත්ද? ඒ අයත් ස්වායක්ත පුද්ගලියන් නොවෙයිද? නමුත් අර තාත්තාගේ සිහිනය මුල් කරගත් ඔවුන්, ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික සිහින යටපත් කරගෙන එය වටා පෙලගස්වා ගත්තා. ඒක එක්තරා විදිහකට සිහින ආක්රමණයක් නැත්නම් සිහින යාමනයක්. තාත්තා තමයි සිහින නෞකාව පැදවූ නැවියා. බැරි වෙලාවත් තාත්තගේ සිහින තොටුපලට යන්න ළමයින්ට බැරි වුනොත්, ශක්තිය නැතිවුණත් මොකද වෙන්නේ. ඒ ළමයින් ඇතුලු පවුල සිහින බිඳගත්, නැත්නම් එක සිහිනයක් ඇතුලත හිරවුනු ඉන් පිටතට පිනිය නෙහැකි සහින වහලුන් බවට පත්වෙනවා.
